"پروژه نه احمدینژاد" پروژهای بود که چند ماه قبل گفته شد مبتکر اصلی آن هاشمی رفسنجانی رئیس مجمع تشخیص مصلحت است. بر مبنای این پروژه در حقیقت بنا بود اصولگرایان از ترس مرگ، به خودکشی واداشته شوند و احمدینژاد را وادار به عدم کاندیداتوری کنند تا از آنسو، هاشمی نیز اقدام به منصرف کردن خاتمی کند.
در صورت وقوع این رخداد، گزینه سومی از میان اصولگرایان با علم دولت وحدت ملی وارد میشد و در این قالب، دومخردادیها نیز در کابینه پیشنهادی دولت وحدت ملی سهم میگرفتند. 12 آذر 87، همایش 30 سال قانونگذاری نیز در مجلس با همین ایده تقویت دولت وحدت ملی طراحی شد اما یک خطای استراتژیک تمام بازی صحنهگردانان را بر هم زد.
دعوت از اعضاء گروهک غیرقانونی نهضت آزادی که مطرود امام(ره) بودند و هزینههای گزاف برگزاری این همایش که با تذکر مقامات عالیرتبه نظام نیز مواجه شد، در کنار حمایت کرباسچی از ایده دولت وحدت ملی همه نقشههای طراحان را بر هم زد، به طوری که حتی هاشمی رفسنجانی در این همایش وقتی به حلقه خبرنگاران آمد، دولت وحدت ملی را طرح اصولگرایان خواند و از عسگراولادی، نبی حبیبی و باهنر به عنوان پیگیریکنندگان آن نام برد.
هاشمی در حالی این ادعا را بیان میکرد که صبح همانروز سخنگوی حزب وابسته به او، در ارگان حزبی کارگزاران، سرمقاله خود را به همین مسئله اختصاص داده و ادعا کرده بود عسگراولادی، حبیبی و باهنر به جامعه روحانیت مبارز رفته و گفتهاند "احمدینژاد درست بشو نیست" متعاقب این 2 اظهارنظر اما حبیبی و باهنر ادعای مزبور را کذب محض خواندند و عسگراولادی نیز ضمن تأکید بر نادرست بودن ادعا تصریح کرد اطلاعات غلط به آقای هاشمی دادهاند.
فضای سنگین ایجاد شده علیه دولت وحدت ملی و پس از آن اعلام حضور خاتمی، شرایطی ایجاد کرد که این طرح عملاً به انزوا رفت، اگرچه پس از اعلام انصراف خاتمی، نسخه بدلی این طرح، در قالب دولت ائتلافی توسط برخی دیگر از مهرههای هاشمی در حال پیگیری است.
اما پروژه دولت وحدت ملی، دولت ائتلافی یا همان "نه احمدینژاد" تاکنون در هیچ رسانهای به نقل مستقیم از هاشمی
در بخشی از گفتگوی زادسر و هاشمی آمده است: «در مورد انتخابات دورهی دهم، اعتقاد من همان است كه در جلسهی جامعهی روحانيت بحث شد و آن اين است كه چنانچه همهی كسانی كه خود را به هر نوعی جزو اصولگرايان میدانند، يكی از چهار نفر مطرح شده يعنی؛ حجج اسلام ناطقنوری و روحانی و آقايان لاريجانی و ولايتی را، نامزد كنند و متفرق نشوند، بنده نيز به سهم و توان خود از نامزدی آن نامزد واحد، حمايت خواهم كرد، و با جريان اصلاح طلب هم موافقت بشود كه سهم مناسبی را در كابينه و مديريت اجرايی كشور داشته باشد كه اميد بر موفقيت چنين طرحی نيز فراوان است.»